برچسب: آشوب

«نسل زد» در چندین کشور به عنوان یک نیروی اعتراضی نوظهور ظاهر شده است که جنبش‌های مردمی گسترده‌ای را علیه فساد، بیکاری و فقدان عدالت اجتماعی رهبری می‌کند. از کنیا تا مراکش، از طریق پرو، نپال و بنگلادش، این تظاهرات - که برخی از آنها به صورت دیجیتالی سازماندهی شده‌اند - به قیام‌های میدانی تبدیل شده‌اند که برخی از آنها مسالمت‌آمیز و برخی دیگر شاهد درگیری‌های خونین با نیروهای امنیتی بوده‌اند.

در نظام بین‌المللی، قدرت در حال انتقال از غرب به شرق و از شمال به جنوب است؛ تغییری که سلطه تاریخی غرب بر پایه برتری مادی و ایدئولوژیک را متزلزل کرده است. روسیه و چین به مقاومت در برابر نظم لیبرالی برخاسته‌اند که آن را ابزاری برای هژمونی آمریکا می‌دانند. در همین حال، بسیاری از کشور‌های جنوب جهانی نیز از نظمی که آن را ناعادلانه، استثماری و غیرمنصفانه می‌پندارند، خسته و خشمگین شده‌اند.

عینی‌ترین معنای آشوب در نظام بین الملل کنونی جهان که ریشه های شکل گیری آن را بایستی در عصر پساجنگ جهانی دوم و تحکیم موقعیت هژمونیک آمریکا در عرصه مسائل بین‌المللی جستجو کرد این باشد که موقعیت آمریکا به عنوان قدرت برتر در نظام بین الملل، تا حد زیادی به خطر افتاده است و همین مساله سبب شده تا نظم مطلوب آمریکا و جهان غرب نیز از سوی رقبای آن ها در محیط بین المللی به چالش کشیده شود.

پرسیده می‌شود از اغتشاش‌گران چیزی به جز تجزیه‌طلبی و آشوب «شنیده شد»؟ این سخن خود یک اعتراف است به حقیقت «درست نشنیدن» و یا اراده معطوف به «نشنیدن». شاید این درست نشنیدن‌هاست که امروز جامعه را به این نقطه رسانده است. این یک نوع فرار به جلو است برای از خود انتقاد نکردن. چشم‌ها را باید شست تا واقعیت اقتصادی - اجتماعی - فرهنگی و سیاسی اعتراضات را آن‌چنان که هست دید و آن‌گاه به تفکیک آن از توطئه پرداخت. در غیر این صورت آرامش نهادینه شده در جامعه، تضمین نخواهد شد.

در نتیجه مجموع آشوب­گری­‌های یاد شده تاکنون بالغ بر ۲۰۰ نفر جان خود را از دست داده اند که می توان آنها را به اقسام: شهدای امنیت، شهدای مردمی در اقدامات تروریستی، افراد بی گناه قربانی پروژه کشته سازی گروهک­‌ها، مردم بی­گناهی که در شرایط بهم­ ریختگی امنیتی جان باخته‌­اند، اغتشاشگران و نیز عناصر ضدانقلاب مسلح عضو گروهک‌­های تجزیه طلب، تفکیک کرد.

دو گروه موتوری عناصر تروریستی در ایذه خوزستان مردم و نیروهای امنیتی را به رگبار بستند.

با اقدام چهارشنبه هفته گذشته جریان صدر مبنی بر عبور از منطقه سبز بغداد، ورود به پارلمان عراق و سردادن شعار علیه جریان چارچوب هماهنگی و به‌خصوص جمهوری اسلامی ایران به نظر می‌رسد که رهبر این جریان یعنی مقتدی صدر عملا شمشیر را برای تهران از رو بسته است. اگرچه با اقدامات دیگری نظیر برگزاری نماز جمعه اعتراضی ۲۴ تیرماه/ ۱۵ جولای و همچنین موج‌سواری و جنجال‌سازی سیاسی و رسانه‌ای با تحریک افکار عمومی روی فایل صوتی منتسب به نوری المالکی، نخست‌وزیر اسبق عراق، گسل بین صدر و تهران شکل گرفته بود؛ اما آیا تداوم شرایط کنونی می‌تواند به اوج‌گیری اختلافات صدر با تهران منجر شود؟

گروه‌هایی که مخالف جریان اکثریت هستند از حمله پهپادی به خانه مصطفی الکاظمی بهره برداری خواهند کرد تا عراق را به آشوب بکشند.

همزمان با افزایش خشونت‌ها در آمریکا در اعتراض به نژادپرستی، حمله به روزنامه‌نگاران از سوی پلیس و معترضان افزایش یافته و باعث نگرانی‌های گسترده شده است.

اعتراضات فقط به شهر مینیاپولیس ختم نشد بلکه در لس آنجلس و دیگر شهرها نیز معترضان شروع به آتش زدن و اعلام خشم خود کردند و حتی پرچم آمریکا را آتش زدند.

اگر نتوان در محیط آشوبناک، به صورت خطی کلاسیک تحلیل کرد، پس مبنای تحلیل ما چه خواهد بود؟ در چنین شرایطی اصولا گروه‌های سیاسی و حزبی چه جایگاهی خواهند داشت؟ واقعیت این است که یکی از علل تضعیف احزاب سیاسی و تا حدی رسانه‌های کلاسیک و قدرتمند شدن افراد به ویژه افراد ناشناخته، همین آشوبناک بودن محیط اجتماعی و سیاسی است.

وظیفه‏ ای که مردم دارند همان است که دین به ما می‏ گوید: ﴿ادْفَعْ بِالَّتِی هِی أَحْسَنُ السَّیئَهَ﴾ به بهترین روش جلوی اشتباهات مسئولین را بگیریم، این وظیفه ماست! آتش زدن و امثال این کارها، جز ایجاد آشوب مشکلی را حل نمی‏کند.

برخی مقامات غربی و سردسته گروهک‌های تروریستی و معاند در دو روز گذشته تمام تلاش خود را برای خوراک‌دهی و تحریک برخی آشوب‌طلبان داخلی به کار گرفته و به زعم خود قصد ضربه به نظام اسلامی را دارند.

به نقل ازصدانیوز ،پایگاه خبری «دیلی بیست» بعد از مصاحبه با هشت کارمند و مقام کنونی و پیشین وزارت خزانه‌داری آمریکا نوشته، عواملی مانند...

به نقل ازصدانیوز،مهدی مطهرنیا تحلیلگر مسائل بین الملل  در خصوص ریاست نانسی پلوسی و تقابل‌های احتمالی میان دموکرات‌ها و دونالد ترامپ گفت: «نانسی پلوسی...