برچسب: اسد

یک سال پس از سرنگونی رژیم او در سوریه، خانواده اسد زندگی آرام، منزوی و مرفهی را در مسکو و امارات متحده عربی سپری می‌کنند. یکی از دوستان خانواده، چند منبع مطلع در روسیه و سوریه، و همچنین داده‌های فاش شده، زندگی متفاوت این خانواده منزوی را به تصویر کشیدند.

الشرع در روایتش، به طور ضمنی به این اشاره می‌کند که روس‌ها «از صحنه نظامی کنار رفتند»، که این امر اجازه داد نیروهایش بدون مقاومت سنگین به حمص برسند. حمص، شهری کلیدی در مرکز سوریه، دروازه‌ای به دمشق بود. منابع عربی، مانند الجزیره، این عقب‌نشینی را «غافلگیرکننده» توصیف کرده‌اند، اما روایت الشرع آن را بخشی از توافق می‌داند. تعهدات روس‌ها، شامل حفظ امنیت پایگاه‌ها و عدم دخالت در امور داخلی نظام جدید و تعهد الشرع به عدم حمله به منافع روسی، هر دو طرف را پایبند نگه داشته است.

مطمئناً اسرائیل از انحراف توجه جهان از غزه و کرانه باختری سود می‌برد و حتی در حال تصرف سرزمین‌های جدیدی در جنوب سوریه است. مانند اکثر مفسران، من هم پاسخ این سوالات را نمی‌دانم، به همین دلیل ترجیح می‌دهم روی تصویر بزرگتر تمرکز کنم. رژیم اسد به سادگی مانند خانه‌ای پوشالی فرو ریخت و پیروزی نصیب طرفی شد که حاضر بود برای هدفش بجنگد و بمیرد.

آمریکا در منطقه ضعیف ظاهر شده / شاید اکنون زمان آن باشد که ایالات متحده به طور جدی با ایران وارد مذاکره شود / باید به ایران انگیزه کافی داد تا از روسیه و چین فاصله بگیرد

سقوط بشار اسد به کاهش نفوذ سیاسی روسیه در خاورمیانه منجر شده است. اگرچه روسیه تلاش می‌کند پایگاه‌های خود را حفظ کند، اما خروج تدریجی نیرو‌ها و دارایی‌ها نشان‌دهنده تغییر راهبرد مسکو در سوریه است. مقام‌های آمریکایی و تحلیلگران بر این باورند که روسیه به‌دنبال کاهش تعهدات خود در سوریه است، اما قصد خروج کامل ندارد.

در حالی که نیروهای اسد در اطراف او فرو می‌پاشیدند، اسد بی‌حرکت نظاره‌گر بود، و حامیان دیرینه‌اش، روسیه و ایران، خروج خود را سازمان‌دهی می‌کردند -روسیه به سنگرهای ساحلی خود در لاذقیه و طرطوس، و نیروهای ایرانی به سمت شرق، به عراق. این وضعیت اسد را به تأمل درباره خرابه‌های حکومتش، که بر پایه رنج انسانی غیرقابل‌تصور بنا شده بود، واداشت.

در حالی که اسرائیل مستقیماً ایران را هدف قرار داد، دولت سوریه عمدتاً سکوت برگزید. همین رویکرد بی‌تفاوت در بیانیه‌ای که اسد پس از ترورشدن حسن نصرالله صادر کرد نیز قابل مشاهده بود.به عبارت دیگر، در حالی که جغرافیای سوریه و ایدئولوژی رسمی دولتش آن را به محور مقاومت تحت رهبری ایران پیوند می‌زد، به نظر می‌رسید اسد «عدم مقاومت» برای بهبود جایگاه خود در میان متحدان عرب آمریکا استفاده کرد.

ترکیه چرا در متن تحولات سوریه قرار گرفته است؟ عمدتاً به این سوال از این منظر پاسخ داده شده که آن ها به دنبال احیای امپراتوری عثمانی هستند. این موضوع می‌تواند پاسخی به سوال فوق باشد، اما به نظر می رسد همه واقعیت نیست و به آن باید چارچوب تحلیلی که تاکنون بیان شد، یعنی نقش آفرینی در قالب تقابل راهبردی چین و آمریکا و نظم نوین جهانی را اضافه کرد. بر این اساس، سه هدف یا انگیزه را می توان برای این کشور برشمرد

ایران دو مرکز تجاری در سوریه دارد یک مرکز را بخش خصوصی و مرکز دیگر را اتاق مشترک بازرگانی ایران و سوریه در اختیار داشتند و شرکت‌های فنی و مهندسی ایران در بخش‌های خصوصی و دولتی پروژه‌های گوناگونی را در این کشور اجرا می‌کردند. همچنین موافقت‌نامه تجارت آزاد با سوریه از سال ۱۳۸۹ اجرا شد و به دنبال اجرای این موافقت‌نامه دو طرف خواهان این بودند که موافقت‌نامه تجارت آزاد شامل همه کالاهایی باشد که میان دو کشور مبادله می‌شود؛ زیرا در این موافقت‌نامه ۸۸ قلم کالا مستثنی شده بودند.

واقعیت این است که نه بشار اسد دوست داشت جانشین پدرش شود و نه پدرش چنین نقشه ای داشت. نخستین جانشین حافظ اسد برای به دست گرفتن حکومت سوریه، «رفعت اسد» بود. رفعت اسد برادر حافظ اسد بود. او یکی از اعضای بلندپایه در حزب بعث سوریه به حساب می آمد و ژنرالی سخت گیر و خشن بود. نیروهای تحت فرمان او در سال ۱۹۸۲ شورش اسلام گرایان در حماه را به شدت سرکوب کردند. رفعت مهم ترین گزینه برای جانشینی اسد بود اما به دلیل تلاش برای کودتا علیه برادرش، کنار گذاشته شد.

ابومحمد الجولانی، رهبر تحریر الشام در بیانیه‌ای گفت که نیروهای شورشی «در دروازه‌های دمشق» هستند و ادعا کرد که «سقوط رژیم اسد قریب الوقوع است». او افزود که به اعضای ارتش سوریه که فرار می‌کنند آسیبی نخواهند رسد.

ایران باید در رابطه با سوریه بازنگری کند و در ازای باقی ماندن برخی منافع، در کنار مردم باشد و می تواند با سوریه روابط راهبردی برقرار کند.

پیشروی مخالفان در حما و مناطق اطراف آن، به طور جدی توانایی دولت بشار اسد برای مقابله با حملات مخالفان، بازپس‌گیری مناطق ازدست‌رفته و دفاع از پایگاه‌های باقی‌مانده‌اش در مرکز سوریه را تضعیف خواهد کرد. تسلط بر این منطقه نه تنها یک پیروزی نظامی، بلکه تغییری استراتژیک در روند جنگ داخلی سوریه به نفع مخالفان محسوب می‌شود. نیرو‌های مخالف احتمالاً در گام بعدی به سوی جنوب حرکت کرده و مسیر خود را به سمت دمشق ادامه خواهند داد. با این حال، پس از تصرف موفقیت‌آمیز حلب و حما، این نیرو‌ها با چالش‌های جدیدی در زمینه نظامی، اجتماعی و حکومتی روبه‌رو خواهند شد.

اردوغان وعده داده است که سه میلیون و دویست هزار سوری پناهنده در ترکیه را که مسئلۀ سیاسی بزرگی است و ظاهراً باعث از دست رفتن آراء حزب عدالت و توسعه‌اش در انتخابات محلی سال جاری شد، به کشورشان برگرداند.

توافق پوتین- اردوغان آنها را به مهم‌ترین میانجیگران در ژئوپلیتیک منطقه تبدیل کرده است. اگرچه ترکیه و روسیه از اپوزیسیون‌های مختلفی در جنگ داخلی سوریه حمایت می‌کردند (روسیه حامی اسد بود و ترکیه حامی مخالفان اسد) اما به دلیل انفعال آمریکا آنها به یک اشتراک منافع در سوریه رسیدند.