برچسب: امارات

این طرح تنها یک پروژه حمل‌ونقلی ریلی برای کشورهای عربی نیست، بلکه ابزاری برای تحقق چندین هدف بود، تقویت امنیت انرژی برای کشورهای عربی با ایجاد مسیرهای جایگزین صادرات نفت و گاز به جای تنگه هرمز، یکپارچگی اقتصادی با کاهش‌ هزینه‌های تجاری و جذب سرمایه گذاری و ارتقای وجهه ژئوپلیتیک شورا به عنوان یک بلوک منسجم. در لایه‌ای عمیق‌تر، این طرح با روندهای گسترده‌تری مانند ابتکار «کمربند و راه» چین و توسعه کریدورهای شمال و - جنوب روسیه پروند خورد و وعده تبدیل شدن به یک هاب لجستیک جهانی را داد.

عربستان و قطر در کنار یکدیگر (چه در چارچوب شورای همکاری و چه در فضای گسترده‌تر منطقه)، یک محور مشروعیت دولتی و توازن دیپلماتیک را در برابر امارات شکل می‌دهند؛ اماراتی که به‌طور فزاینده به‌عنوان بازیگری غیرقابل‌پیش‌بینی که با گروه‌های غیردولتی کار می‌کند، شناخته می‌شود. نقش قطر به‌عنوان میانجی نه فقط در خاورمیانه بلکه فراتر از آن شناخته‌شده است. عربستان هم با همکاری با دولت‌های مرکزی و تلاش برای میانجیگری در پرونده‌هایی مانند سودان، عملا کنار قطر قرار می‌گیرد. پیام این محور آن است که: ما بازیگرانی هستیم که برای ثبات و نظم منطقه از طریق تقویت دولت‌های مرکزی تلاش می‌کنیم، در حالی که امارات رویکرد متفاوتی پیش گرفته است.

سومالی‌لند یک کشور خودخوانده مستقل در شاخ آفریقا است، که در ساحل خلیج عدن واقع شده و با سومالی و جیبوتی هم‌مرز است. «سومالی‌لند در خلیج عدن قرار دارد، درست کنار باب‌المندب، که برای تجارت و انرژی جهانی یک گلوگاه حیاتی محسوب می‌شود. در آن سوی آب، حوثی‌های تحت حمایت ایران به اسرائیل و کشتی‌ها حمله می‌کنند. سومالی‌لند ثبات، بنادر، دسترسی به اطلاعات و سکویی غیرایرانی در دریای سرخ ارائه می‌دهد. به همین دلیل است که ایالات متحده نیز پایگاه نظامی در جیبوتی دارد.»

ریشه بحران به تصمیمات سیاسی دولت نهم و اختلافات شدید داخلی برمی‌گردد؛ زمانی که به‌جای اصلاح بندهای قابل مذاکره قرارداد، اجرای آن متوقف شد و مسیر به‌سوی داوری بین‌المللی و احکام سنگین علیه ایران باز شد. نتیجه این روند، محکومیت‌های میلیارد دلاری در لاهه و مصادره ساختمان NIOC House در لندن بود.

شورای همکاری خلیج فارسادعا کرد که جزایر سه‌گانه ایرانی تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی متعلق به امارات است و بر حمایت از حق حاکمیت امارات از این جزایر تاکید کرد.

 در حالی‌که جهان سرگرم بحران‌های تازه است، سودان آرام‌آرام در آتش جنگ داخلی می‌سوزد. نبرد میان ارتش و نیروهای پشتیبانی سریع، میلیون‌ها نفر را آواره کرده و شهرهایی چون الفاشر را به ویرانه بدل کرده است. پشت صحنه این جنگ، رد پای طلا، سیاست و منافع قدرت‌های منطقه‌ای از جمله امارات به‌روشنی دیده می‌شود؛ کشوری که متهم است با ارسال سلاح و پشتیبانی مالی، جنگی خاموش اما ویرانگر را طولانی‌تر کرده است.

جدیدترین آمار رشد اقتصادی نشان می‌دهد که رشد اقتصادی ماهانه نقطه‌ای (چه با احتساب نفت چه بدون آن) در اولین ماه تابستان امسال منفی برآورد شده و حتی نسبت به رشد خردادماه که باز هم منفی بوده، کاهش بیشتری را تجربه کرده است.این سیاست پولی انبساطی، هرچند در کوتاه‌مدت مخارج دولت را تأمین می‌کند، اما در بلندمدت با بی‌ارزش کردن پول ملی و ایجاد نااطمینانی، پایه‌های رشد اقتصادی را سست می‌کند. هیچ‌یک از همسایگان موفق ایران، چنین سابقه‌ طولانی و ویرانگری از تورم بالا را تجربه نکرده‌اند.

علاوه بر پیامدهای منفی اقتصادی و دیپلماتیک آشکار برای اسرائیل و امارات، فرسایش روابط آنها اثرات منطقه‌ای گسترده‌تری خواهد داشت. همان‌طور که تصمیم تاریخی ابوظبی برای برقراری روابط رسمی با اسرائیل پنج سال پیش، راه را برای سایر کشورهای عربی برای انجام همین کار هموار کرد، قطع این روابط بر نحوه تعامل سایر کشورهای عربی با اسرائیل تأثیر خواهد گذاشت. در اسرع وقت، سایر امضاکنندگان توافق‌نامه ابراهیم احتمالاً مشارکت خود را در آن توافق‌نامه به حالت تعلیق درخواهند آورد، اگر امارات متحده عربی چنین کاری کند. علاوه بر این، مصر و اردن پیش از این به اورشلیم در مورد پیامدهای دوجانبه الحاق هشدار داده‌اند و حتی می‌توانند در معاهدات صلح خود با اسرائیل تجدیدنظر کنند.

در سال ۲۰۲۳، سید حسین موسویان، دیپلمات پیشین ایرانی و عضو سابق تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای، پیشنهاد کرد که کشورهای حوزه خلیج فارس «می‌توانند کنسرسیومی برای ترتیبات چندجانبه غنی‌سازی» تشکیل دهند تا خدمات غنی‌سازی اورانیوم و سایر خدمات چرخه سوخت هسته‌ای را ارائه دهند.

برای تثبیت نفوذ خود، امارات راهبردی دوگانه در پیش گرفته است: نفوذ اقتصادی و استقرار نظامی. با استفاده از ابزارهایی چون شرکت «DP World»، ابوظبی کنترل مسیرهای مهم دریایی را به‌دست گرفته و در کشورهای آسیب‌پذیر اقدام به ایجاد پایگاه‌های لجستیکی، اردوگاه‌های آموزشی و پایگاه‌های نظامی کرده است.این فعالیت‌ها نقاط استراتژیک دریای سرخ و اقیانوس هند—مانند باب‌المندب، سواحل یمن و شاخ آفریقا—را هدف قرار داده‌اند، آن‌هم با ادعای حفاظت از امنیت دریایی. کمال سرالخاتم، روزنامه‌نگار سودانی، در گفت‌وگو با The Cradle می‌گوید که این گسترش صرفاً جنبه اقتصادی ندارد، بلکه بخشی از یک پروژه وسیع‌تر «امپریالیسم شبه‌مرکزی» است.

فاز نخست این پروژه، یعنی یک مرکز داده ۱ گیگاواتی، هم‌اکنون کلنگ خورده و مسیر یک کریدور دیجیتال میان غرب و جنوب جهانی را هموار کرده است. با تکمیل پروژه، این ابرزیرساخت ظرفیتی هم‌تراز با هر مرکز هوش مصنوعی در جهان خواهد داشت و از ترکیب پایداری از انرژی هسته‌ای، خورشیدی و گاز پشتیبانی می‌شود. همچنین دارای یک پارک علمی خواهد بود که هدف آن، پیشبرد پژوهش‌های پیشرفته و نوآوری در حوزه هوش مصنوعی است. این پروژه صرفاً منطقه‌ای نیست؛ بلکه بیانیه‌ای جهانی است.

امارات متحده عربی طی ۱۰ سال آینده ۱ تریلیون دلار در آمریکا سرمایه‌گذاری خواهد کرد.

پروژه‌های عظیمی مانند «چشم‌انداز ۲۰۳۰» عربستان سعودی یا برنامه‌های زیرساختی امارات متحده عربی، که به سرمایه‌گذاری خارجی و تنوع اقتصادی وابسته هستند، در صورت بروز درگیری با ایران یا تحریک توسط اسرائیل، بسیار آسیب‌پذیر خواهند بود. مذاکرات ایالات متحده و ایران می‌تواند این خطرات را کاهش دهد و به کشورهای عربی این امکان را بدهد که با اعتماد بیشتری به توسعه اقتصادی بپردازند.

نشانه‌ها حاکی از آن است که یک عملیات زمینی گسترده در مناطق تحت کنترل حوثی‌ها احتمالاً اجتناب‌ناپذیر است. اگر آمریکا قصد داشته باشد حوثی‌ها را از صنعا، پایتخت یمن، بندر حدیده و بخش‌های قابل توجهی از شمال بیرون کند، احتمالاً نیازمند حمله زمینی است. هرچند به‌رغم اجرای حمله زمینی، باز هم حوثی‌ها در کوه‌های صعده باقی خواهند ماند.

رقابت جهانی هوش مصنوعی معمولاً در قاب رقابت بین ایالات متحده و چین تبیین می‌شود، اما آسیای غربی در حال تبدیل شدن به یک نیروی تعیین‌کننده است که می‌تواند تعادل را تغییر دهد. کشورهای خلیج فارس در حال ارزیابی دوباره هم‌پیمانی‌های خود در زمینه هوش مصنوعی هستند و به عامل مهمی در تلاش‌های واشنگتن برای جذب سرمایه‌گذاری در این حوزه تبدیل شده‌اند.عربستان سعودی، امارات متحده عربی و قطر اکنون به عنوان "کشورهای نوسان‌ساز" در ژئوپلتیک هوش مصنوعی شناخته می‌شوند. اهمیت آن‌ها در انقلاب هوش مصنوعی بر سه رکن اصلی استوار است: انرژی، منابع مالی و جغرافیا.