برچسب: اقتصاد

ما در میانه بحران اقتصادی خانواده، رقابت برای سلطه بر جهان و اقتصاد سیاسی تحریم بین‌المللی قرار گرفته‌ایم. کسب‌وکار تحریم ایران نیز در نظام اقتصاد بین‌الملل نهادینه شده است. بخش مهمی از راه‌حل در سیاست داخلی و توسعه سیاسی است. برخی در جمهوری اسلامی فقط طرفداران را در نظر دارند و برای خصومت و تنفر بخش‌های دیگر تدبیری نیندیشیده‌اند؛ و این مهم‌ترین خطر برای امنیت ملی ماست.

در شرایط کنونی، نه در دولت و نه در مجلس، کوچک‌ترین بحثی درباره نقش سیاست‌های منحط شوک‌درمانی، سیاست‌های منحط آزادسازی واردات و سیاست‌های منحط صنعتی که تمام صنایع اعتلابخش را در ایران با بحران روبه‌رو کرده و در مقابل، رانتی‌های معدنی را در قله و عرش نشانده است، مشاهده نمی‌شود. با چنین رویکردی، نمی‌توان انتظار امید و بهبود داشت. در میان همه خطاهایی که در عرصه سیاست‌گذاری و مدیریت اقتصادی کشور دیده می‌شود، یک واقعیت را باید به‌عنوان هدیه‌ای به نظام تصمیم‌گیری‌های اساسی کشور و همه توسعه‌خواهان ایران تقدیم کرد و آن این است که بدون استثنا، در کل ۲۵۰ سال گذشته، بحران‌های اقتصادی، اجتماعی و حتی امنیت ملی در ایران همواره از «انحطاط در تولید» آغاز شده است.

نماینده پیشین مجلس در پاسخ به این سوال که هزینه این تاخیر و تعلل در حرکت به سمت اصلاحات، چیست؟ اظهار داشت: از اعتراضات سال 88 که سیاسی بود تا اعتراضات امروز، اگر بررسی صورت گیرد این هزینه چقدر افزایش یافته است؟ یک موقع مردم علیه رئیس‌جمهور وقت شعار می‌دادند و معترض بودند، اما به مرور خشونت افزایش یافت و جمع شد تا امروز که می‌بینیم این اتفاقات وحشتناک رخ می‌دهد. این هزینه‌ها یک دفعه ایجاد نشده بلکه مشمول زمان شده است.

وقتی یارانه انرژی از مرز یک سیاست داخلی فراتر می‌رود و در مقیاس جهانی سنجیده می‌شود، جایگاه ایران نه‌تنها قابل‌دفاع نیست بلکه به‌صراحت نگران‌کننده است. داده‌های سال۲۰۲۴ نشان می‌دهد ایران با اختصاص ۱/‏‏۲۶‌درصد از تولید ناخالص داخلی خود به یارانه انرژی، در صدر فهرست کشورهای جهان قرار گرفته است؛ رکوردی که نه نشانه رفاه بلکه علامت هشدار عمیق در ساختار اقتصاد سیاسی کشور است. برای درک بزرگی این عدد، مقایسه با سایر کشورها ضروری است.

مشکل اصلی کشور صرفاً کمبود اختیار نیست، بلکه مسئله بنیادین، فقدان نقشه و چشم‌انداز مشخص برای توسعه شهرها و مناطق مختلف است. تا زمانی که ندانیم در شهرها به کدام سمت حرکت می‌کنیم و برای هر منطقه چه نقشه‌ای در نظر گرفته‌ایم، اعطای اختیار راهگشا نخواهد بود.پزشکیان تاکید کرد: در غیاب نقشه‌ای روشن، فرد و نهاد بر اساس ذهنیت شخصی خود اقدام به ساخت‌وساز و تصمیم‌گیری خواهد کرد. باید مشخص شود قرار است چه چیزی ساخته شود، سپس به مسئولان گفته شود که با اختیار کامل، آن برنامه را اجرا کنند.

به نظر می رسد حرکت به سوی نظام تک  نرخی ، راه حل نهایی موضوع ارز در اقتصاد ایران باشد.اما قبل از تغییر سیاست ارزی به صورت اجرایی، لازم است دولت ها ، شرایط را دقیقا مورد بررسی قرار داده و سپس اقدامات زیررا به عنوان پیش نیاز و زمینه ساز، به عمل آورند

وقتی با جوانان وارد گفت‌وگو می‌شویم، معمولاً طیف سوم—که خواستار تغییر بدون خشونت و بدون دخالت خارجی است—به سرعت متهم به «محافظه‌کاری» یا «بی‌عملی» می‌شود. این واکنش بیشتر از آنکه ریشه در تحلیل داشته باشد، محصول خشم انباشته، ناامیدی و فضای دوگانه‌ساز شبکه‌های اجتماعی است.در حالی که این طیف می‌تواند نقش پل ارتباطی میان نیروهای اجتماعی مختلف را ایفا کند و مسیر گذار کم‌هزینه‌تری را پیشنهاد دهد.

ملی‌سازی بانک‌های خصوصی باید به‌عنوان نقطه عزیمت اصلاح سیاست‌های اعتباری در دستور کار قرار گیرد. کل سیاست‌های اعتباری کشور طی دهه‌های گذشته به نفع واردات، رباخواری، دلال‌مسلکی و سوداگری سامان یافته و تولیدکنندگان، محرومان و مستضعفان را به حاشیه رانده است. یکی از مهم‌ترین دلایل فعالیت زیر ظرفیت تولید در ۳۷ سال گذشته، دسترسی نداشتن تولیدکنندگان به سرمایه در گردش، در نتیجه سیاست‌های شوک‌درمانی بوده است.باید سازمان بازرگانی خارجی کشور را بازآرایی کنیم

یکی از موضوعات مهمی که همواره در زمان فرزین توسط کارشناسان مورد نقدقرار گرفت و اصلاح نشد بحث چندنرخی‌بودن قیمت دلار و خصوصا وجود دلار ۲۸‌هزارو۵۰۰‌تومانی بود که بسیاری از کارشناسان این نرخ را عاملی برای ایجاد فساد مطرح می‌کردند. نکته مهمی که یکی از محورهای اصلی فعالیت عبدالناصر همتی معرفی شده است.دوره مدیریت محمدرضا فرزین در بانک مرکزی ایران همزمان با چالش‌های عمیق اقتصادی، فشار تحریم‌ها و نوسانات بازار ارز بوده است. دستاوردهایی مانند تلاش برای کاهش رشد نقدینگی، توسعه ابزارهای مالی نوین، مشارکت در ایجاد ثبات ارزی و برنامه‌ریزی برای ریال دیجیتال درکنار انتقاداتی نسبت به کنترل بهتر تورم و اصلاح ساختار بانکی از مهم‌ترین وجوه این دوره محسوب می‌شد.

اقتصاد ایران در میانه دهه۵۰ شمسی به نقطه‌ای رسید که تا امروز دیگر تکرار نشده است: کسب سهم بیش از یک‌درصد از تولید ناخالص داخلی جهان. در سال۱۳۵۳، تولید ناخالص داخلی ایران به حدود ۲۱۹‌میلیارد دلار رسید در حالی که تولید ناخالص داخلی جهان در همان سال نزدیک به ۷/‏‏۲۱تریلیون دلار بود. حاصل این همزمانی، ثبت سهمی معادل ۰۱/‏‏۱‌درصد برای اقتصاد ایران از کل اقتصاد جهان بود؛ سهمی که در سال۱۳۵۵ حتی به ۱۲/‏‏۱‌درصد نیز افزایش یافت. این مقطع را می‌توان اوج تاریخی جایگاه اقتصاد ایران در مقیاس جهانی دانست.

تداوم سیاست‌های تعرفه‌ای آمریکا، نه‌تنها هزینه‌های تولید را افزایش داده، بلکه بدون آنکه به کاهش کسری تجاری یا احیای تولید صنعتی منجر شود، قیمت برخی کالاهای مصرفی از جمله مواد غذایی را نیز بالا برده و فشار مضاعفی بر مصرف‌کنندگان آمریکایی وارد کرده است.

رئیس‌جمهور بارها درباره برنامه اقتصادی خود، دست خود را به سوی کارشناسان اقتصادی و حتی ایرانیان خارج از کشور دراز کرده و طلب یاری خواسته است. از سوی دیگر، پزشکیان بارها چه در ایام انتخابات ریاست‌جمهوری و چه پس از تکیه زدن به کرسی ریاست‌جمهوری، تأکید کرده است که تابع برنامه هفتم بوده و راه نجات کشور را در اجرای سیاست‌های کلی مقام معظم رهبری دانسته است. او روز گذشته نیز چندباری از اصلاح شرایط معیشتی مردم سخن گفت و با استناد به آیات گوناگون، بی‌توجهی به معیشت مردم و اطعام محرومان را عامل سقوط حکومت‌ها دانست.با این حال، آنچه امروز بیش از هر چیز به چشم می‌آید، شکاف میان روایت دولت و برداشت جامعه از آینده است؛ شکافی که نه با ارجاع به اسناد بالادستی پر می‌شود و نه با تکرار دشواری‌ها.

الیگارشی به هیچ اصولی جز سود خود پایبند نیست و هر چیزی کل جامعه یا حاکمیت را هم حاضر است قربانی سوداگری خود کند. به همین دلیل هم هست که به آنها سرمایه‌دار یا فعال اقتصادی نمی‌گویند زیرا از انجام هر اقدام وحشیانه‌ای ابا نمی‌کنند و جامعه را به سمت نابودی و درگیری می‌برند. در کلمبیا کسی به آقای پابلو اسکوبار نمی‌گفت فعال اقتصادی و به این اعتبار من فکر می‌کنم الیگارش‌ها ما هم فعال اقتصادی نیستند بلکه تبهکارانی چون اسکوبار هستند که از فقر و نیستی جامعه برای خودشان ثروتهای افسانه‌ای به هم زدند.

ما فعالان اقتصادی واقعی را در اتاق بازرگانی می‌شناسیم که با اتکا به کار و ابتکار خود ثروتمند شده‌اند، اما تشخیص این مسئله برای مردم سخت شده، چون اقتصاد ما پر از رانت است و این نظام اقتصادی نگاه مردم به تولید ثروت را منفی کرده است

به گزارش صدانیوز،حذف ارز ترجیحی و افزایش مالیات ارزش افزوده کالاهای اساسی، انفجار قیمت‌ها را به همراه دارد؛ کسری بودجه پنهان، قدرت خرید مردم...